<\/p>\n
<\/p>\n
Pewnego dnia uczniowie zebrali si\u0119 wok\u00f3\u0142 swego mistrza, kt\u00f3ry oczekiwa\u0142 na nich od wschodu s\u0142o\u0144ca. Lubi\u0142 patrzy\u0107 jak s\u0142o\u0144ce nie\u015bmia\u0142o wychyla si\u0119 z ramion nocy, kocha\u0142 rozpuszcza\u0107 si\u0119 w tej magicznej chwili, b\u0119d\u0105cej obietnic\u0105 nowego, wci\u0105\u017c rodz\u0105cego si\u0119 \u017cycia. Uczniowie nie przeszkadzali mu w tej medytacji, lecz spokojnie siadali wok\u00f3\u0142, czekaj\u0105c, a\u017c b\u0119dzie gotowy przem\u00f3wi\u0107. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n – \u017bycie jest dziwne – rzek\u0142 – najpierw rodzi si\u0119, aby umrze\u0107 i umiera, aby narodzi\u0107 si\u0119 powt\u00f3rnie, zachwyca mnie to, ale i zadziwia.<\/span><\/p>\n S\u0142uchali, lecz mistrz zamilk\u0142 na d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119.<\/span><\/p>\n – Wracaj\u0105c jednak do \u017cycia, chcia\u0142em opowiedzie\u0107 Wam, pewn\u0105 histori\u0119. <\/span> Zimno by\u0142o, wiatr d\u0105\u0142, sz\u0142a drog\u0105 kobieta, starsza, skurczona, na plecach nios\u0142a zawini\u0105tko, w kt\u00f3rym nie wiedzie\u0107 co by\u0142o. Przeje\u017cd\u017ca\u0142 tamt\u0119dy m\u0119\u017cczyzna, to wa\u017cne w opowie\u015bci, spojrza\u0142 – stara kobiecina – pomy\u015bla\u0142, pojecha\u0142 dalej. \u017be te\u017c si\u0119 chcia\u0142o starej w drog\u0119 i\u015b\u0107 w taki dzie\u0144 – przelecia\u0142a mu my\u015bl, lecz szybko o niej zapomnia\u0142. <\/span><\/p>\n Kilka dni p\u00f3\u017aniej na targ trafi\u0142, wchodzi do ober\u017cy, a tam starsza kobieta siedzi przy kominku, ogrzewa zmarzni\u0119te d\u0142onie i \u015bpiewa. M\u0119\u017cczyzna spojrza\u0142 z pogard\u0105, nie do\u015b\u0107, \u017ce stara, to jeszcze fa\u0142szuje – pomy\u015bla\u0142 – \u017ce te\u017c si\u0119 ludzi nie wstydzi.<\/span><\/p>\n Za kilka tygodni trafi\u0142 na wystaw\u0119. Ludzie stali, przygl\u0105dali si\u0119, jedni podziwiali, inni w milczeniu odczuwali co\u015b w sobie, on zerkn\u0105\u0142 okiem i stwierdzi\u0142 – c\u00f3\u017c za bohomazy, nie warto czasu traci\u0107.<\/span><\/p>\n Wyszed\u0142, zatrzyma\u0142 si\u0119 w ma\u0142ej kawiarence. Przy stolikach siedzieli ludzie, by\u0142o wiele kobiet. Zas\u0142uchani byli, gdy\u017c koncert jaki\u015b si\u0119 w\u0142a\u015bnie odbywa\u0142. Pos\u0142ucha\u0142 chwil\u0119 i pomy\u015bla\u0142 – zn\u00f3w partactwo, siedz\u0105, oczy wyba\u0142uszaj\u0105, s\u0142odkie minki robi\u0105, a przecie\u017c ci \u015bpiewacy tacy denni, prostacy, bez \u017cadnego talentu. G\u0142upie stare baby, wida\u0107 samotne, daj\u0105 si\u0119 wodzi\u0107 za nos.<\/span> Lata mija\u0142y, zgorzknia\u0142y, samotny i coraz bardziej z\u0142o\u015bliwy by\u0142, sam nic nie tworzy\u0142, lecz ch\u0119tnie innym \u0142atk\u0119 przypina\u0142.<\/span><\/p>\n Mistrz zapad\u0142 w cisz\u0119.<\/span><\/p>\n Uczniowie spojrzeli po sobie, nie podoba\u0142 si\u0119 im cz\u0142owiek z opowiadania, lecz nie wiedzieli, czy mog\u0105 si\u0119 odezwa\u0107. Z\u0142o\u015b\u0107 w nich si\u0119 pokaza\u0142a, chcieli koniecznie wyrazi\u0107 j\u0105.<\/span><\/p>\n – Prosz\u0119, m\u00f3wcie – rzuci\u0142 cicho mistrz, czu\u0142 narastaj\u0105ca w nich z\u0142o\u015b\u0107.<\/span><\/p>\n – To z\u0142y cz\u0142owiek – s\u0142ycha\u0107 by\u0142o g\u0142osy uczni\u00f3w.<\/span><\/p>\n – Bardzo z\u0142y, egoistyczny, samolubny – wt\u00f3rowali inni.<\/span><\/p>\n – To nie tak, niew\u0142a\u015bciwych s\u0142\u00f3w u\u017cywacie – spokojnie powiedzia\u0142 mistrz.<\/span><\/p>\n – Jakich, wi\u0119c s\u0142\u00f3w u\u017cy\u0107 mo\u017cna – pytaj\u0105 – czy jeszcze bardziej ostrych? <\/span><\/p>\n – To biedny cz\u0142owiek – odpar\u0142 mistrz, a uczniowie zdziwili si\u0119.<\/span><\/p>\n – Biedny? – szeptali mi\u0119dzy sob\u0105 – dlaczego biedny?<\/span><\/p>\n Mistrz chwil\u0119 pomilcza\u0142, jak to mia\u0142 w zwyczaju, a gdy uczniowie uciszyli si\u0119 rzek\u0142:<\/span> Gdyby serce jego otwarte by\u0142o, czu\u0142by jedno\u015b\u0107 z ka\u017cdym z ludzi – z rado\u015bci\u0105 pom\u00f3g\u0142by staruszce, bo wiedzia\u0142by, \u017ce w drog\u0119 z przymusu wysz\u0142a, a nie z wyboru, drewna jej brak\u0142o bo sroga zima by\u0142a, a sama mieszka\u0142a starowinka. <\/span><\/p>\n Kobieta przy kominku z dalej sz\u0142a drogi, zmarz\u0142a okrutnie i gdy \u015bpiewa\u0142a, wdzi\u0119czno\u015b\u0107 Bogu wyra\u017ca\u0142a \u015bpiewem najpi\u0119kniej jak potrafi\u0142a. Z g\u0142\u0119bi serca pie\u015b\u0144 p\u0142yn\u0119\u0142a i nie d\u017awi\u0119k by\u0142 wa\u017cny lecz intencja, g\u0142\u0119boka mi\u0142o\u015b\u0107 i wdzi\u0119czno\u015b\u0107, \u017ce mog\u0142a ogrza\u0107 si\u0119 po d\u0142ugiej podr\u00f3\u017cy.<\/span><\/p>\n Na wystawie ludzie nie oceniali \u0142adne czy nie, nie oczyma patrzyli, lecz sercem odczuwali. Nie por\u00f3wnywali z nikim i niczym prac malarza, lecz odczuwali i zastanawiali si\u0119 co chcia\u0142 przekaza\u0107, czym si\u0119 podzieli\u0107.<\/span><\/p>\n Kobiety w kawiarni nie by\u0142y w nadmiernej egzaltacji wynikaj\u0105cej ze staro\u015bci i samotno\u015bci, kt\u00f3ra nagle m\u0119\u017cczyzn\u0119 zobaczy\u0142a, one s\u0142ucha\u0142y sercem, odczuwa\u0142y ka\u017cd\u0105 \u015bpiewan\u0105 nutk\u0119, wiele w swym \u017cyciu przesz\u0142y, ka\u017cda z nich wiele trudnych do\u015bwiadcze\u0144, zm\u0119czone \u017cyciem z rado\u015bci\u0105 siada\u0142y wsp\u00f3lnie i delektowa\u0142y si\u0119 muzyk\u0105, ich serca wiedzia\u0142y, \u017ce to B\u00f3g wyra\u017ca si\u0119 w ka\u017cdym d\u017awi\u0119ku, w ka\u017cdym ge\u015bcie. Nie widzia\u0142y m\u0119\u017cczyzn, lecz odczuwa\u0142y Boga. Nie mia\u0142y duchowej m\u0105dro\u015bci, lecz ich serca wiedzia\u0142y co trzeba. Niejednokrotnie p\u0142aka\u0142y, wzrusza\u0142y si\u0119, gdy\u017c rozumia\u0142y pi\u0119kno i doskona\u0142o\u015b\u0107 Boga wyra\u017caj\u0105cego siebie poprzez muzyk\u0119 i \u015bpiew.<\/span><\/p>\n Tyle bogactwa by\u0142o w \u015bwiecie, tyle pi\u0119kna, a m\u0119\u017cczyzna z naszego opowiadania nic nie rozumia\u0142, nic nie czu\u0142, o jak\u017ce by\u0142 biedny.<\/span><\/p>\n Uczniowie zas\u0142uchali si\u0119 tak bardzo w m\u0105dro\u015b\u0107 mistrza, \u017ce nawet nie zauwa\u017cyli, \u017ce serca ich ju\u017c nie gniewem lecz mi\u0142o\u015bci\u0105 si\u0119 wype\u0142ni\u0142y i wsp\u00f3\u0142czuciem. <\/span><\/p>\n – To naprawd\u0119 biedny cz\u0142owiek, tyle pi\u0119kna wok\u00f3\u0142, a on taki zamkni\u0119ty, jak\u017ce trudno musi mu by\u0107 w \u017cyciu? \u2013 rzek\u0142 jeden z uczni\u00f3w.<\/span><\/p>\n – O tak, cho\u0107 za m\u0119\u017cczyzn\u0119 si\u0119 ma, jest jak ch\u0142opiec, zal\u0119kniony, pe\u0142en b\u00f3lu i z\u0142o\u015bci. \u017bal mi go i nic zrobi\u0107 nie mog\u0119, pr\u00f3cz modlitwy, aby oczy jego na prawdziwy \u015bwiat si\u0119 otwar\u0142y i serce jego o\u017cy\u0142o.<\/span><\/p>\n – A gdyby\u015bmy spotkali jego lub podobnego, co mogliby\u015bmy zrobi\u0107 mistrzu? – pytaj\u0105 m\u0142odzi.<\/span><\/p>\n – Popro\u015bcie, aby cz\u0142owiek serce swe wyj\u0105\u0142, w d\u0142onie swoje jak najcenniejszy skarb wzi\u0105\u0142 i zawa\u0142: – Bo\u017ce do\u015b\u0107 ju\u017c cierpienia, samotno\u015bci, zamkni\u0119cia, teraz oddaj\u0119 Ci swoje serce, tylko Tobie, prosz\u0119 wype\u0142nij je mi\u0142o\u015bci\u0105, spraw, aby sta\u0142o si\u0119 czyste jak woda ze \u017ar\u00f3d\u0142a, aby w tej czysto\u015bci zamieszka\u0107 mog\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107. Prosz\u0119 wype\u0142nij je mi\u0142o\u015bci\u0105. <\/span><\/p>\n Lecz cz\u0142owiek nie mo\u017ce m\u00f3wi\u0107, zawo\u0142a\u0107 musi z determinacj\u0105 i prawdziwym pragnieniem zamkni\u0119cia przesz\u0142ego \u017cycia, a sta\u0107 si\u0119 to mo\u017ce, gdy b\u0119dzie gotowy. Nie m\u00f3wcie wi\u0119c do ka\u017cdego, lecz tylko do tego, kto b\u0119dzie w g\u0142\u0119bokiej potrzebie i pragnieniu.<\/span><\/p>\n I powied\u017acie mu jeszcze, aby oczy swe w sercu umie\u015bci\u0142 i poprzez serce \u015bwiat ogl\u0105da\u0142, a pozna niezwyk\u0142e bogactwo \u017cycia i szcz\u0119\u015bcie.<\/span><\/p>\n Mistrz wsta\u0142, uczniowie siedzieli jeszcze zamy\u015bleni.<\/span><\/p>\n Kocham Was, gdy\u017c sercem moim ka\u017cdy z Was jest i jak\u017ce jestem szcz\u0119\u015bliwym mog\u0105c mie\u0107 tyle serc – powiedzia\u0142 na odchodnym i \u0142agodnie u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 do nich, mia\u0142 przecie\u017c pow\u00f3d do rado\u015bci.<\/span><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" M\u0104DRO\u015aCI DUCHA<\/strong> <\/p>\n OPOWIE\u015aCI DUCHA<\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":{"0":"post-807","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","6":"category-aktualnosci","7":"czr-hentry"},"yoast_head":"\n
Wydarzy\u0142a si\u0119 pewien czas temu. <\/span><\/p>\n
Wci\u0105\u017c my\u015bla\u0142, wszystko dzia\u0142o si\u0119 tylko w jego g\u0142owie, gdy\u017c samotnym by\u0142 cz\u0142owiekiem i nie mia\u0142 nawet z kim podzieli\u0107 si\u0119 swoj\u0105 krytyk\u0105. Wsz\u0119dzie by\u0142o mu \u017ale, wci\u0105\u017c niezadowolony, krytykowa\u0142 wszystko i wsz\u0119dzie. No, chyba, \u017ce sam na co\u015b wpad\u0142 \u2013 o, w\u00f3wczas, to by\u0142o genialne i pi\u0119kne, ale rzadko mu si\u0119 to zdarza\u0142o, bo przecie\u017c z\u0142o\u015b\u0107 w nim by\u0142a prawie zawsze.<\/span><\/p>\n
To biedny cz\u0142owiek, gdy\u017c serce jego zamkni\u0119te, tak bardzo zamkni\u0119te, \u017ce gdy o nim my\u015bl\u0119, p\u0142aka\u0107 mi si\u0119 chce nad tym nieszcz\u0119\u015bnikiem. Przyszed\u0142 w to \u017cycie z zamkni\u0119tym ju\u017c sercem, aby otworzy\u0107 je, ukocha\u0107 siebie i innych i poczu\u0107 szcz\u0119\u015bcie, kt\u00f3re z mi\u0142o\u015b\u0107 do \u015bwiata p\u0142ynie. A on?<\/span><\/p>\n
„Kto pi\u0119kno wok\u00f3\u0142 dostrzega – sam pi\u0119knem jest wype\u0142niony, kto brzydot\u0119 – w wewn\u0119trznej brzydocie tkwi, kto z\u0142o i zagro\u017cenie widzi – najwi\u0119kszym zagro\u017ceniem sam dla siebie jest, bo wci\u0105\u017c jego demony przesz\u0142o\u015bci w oczach jego siedz\u0105 i sercu.” <\/span><\/span><\/p>\n