Uczniowie spojrzeli po sobie ze zdziwieniem, a mistrz kontynuowa\u0142. <\/p>\n
– Ani to bogini, ani m\u0105dro\u015b\u0107 – rzek\u0142.
– Co wi\u0119c oznacza bycie kobiet\u0105, m\u0105dro\u015bci\u0105, co bycie bogini\u0105 – pytaj\u0105 zaciekawieni uczniowie.
– Kobieta to ciep\u0142o i otwarto\u015b\u0107, jest przecie\u017c sercem i jak ono ma si\u0119 sta\u0107, rytmem r\u00f3wnym tworzy\u0107 \u017cycie. Kobieta – bogini, to serce wszech\u015bwiata. Ju\u017c nie ma\u0142e, bolej\u0105ce, lecz otwarte ca\u0142\u0105 sw\u0105 przestrzeni\u0105, przyjmuj\u0105ce do siebie wszystko, otulaj\u0105ce sob\u0105 wszystko, co istnieje, a m\u0105dro\u015b\u0107 jej, to rozumienie wszystkiego, co w niej.
S\u0142uchaj\u0105 uczniowie i dokonuj\u0105 analizy, s\u0105 przecie\u017c m\u0119\u017cczyznami, chc\u0105 zrozumie\u0107.
– Kobieta to \u017cycie, gdy\u017c wed\u0142ug niej, jak i wed\u0142ug rytmu serca tworzy si\u0119 istnienie. Gdy zamiera serce cz\u0142owiek umiera, cia\u0142o traci sw\u0105 moc, tak jest i z kobiet\u0105, gdy s\u0142abnie, gdy zatraca si\u0119 w niedoli, \u017cycie przestaje istnie\u0107.
Nie bardzo rozumieli s\u0142owa mistrza, nie znali kobiet, matki tylko swoje. Tak, da\u0142y im \u017cycie, troszczy\u0142y si\u0119, lecz przecie\u017c teraz oni \u017cyj\u0105, cho\u0107 bez kobiet s\u0105.
– Mistrzu, czego\u015b nie rozumiem \u2013 rzek\u0142 jeden z nich, – i wyjawi\u0142 tok swych my\u015bli.
– Czy znacie \u017cycie wieczne?
– Nie, jeste\u015bmy tutaj, aby je pozna\u0107.
– I w\u0142a\u015bnie o tym m\u00f3wi\u0119.
– Dop\u00f3ki nie znajdziecie swej kobiety, nie \u017cyjecie, gdy\u017c jak samotny orze\u0142 wznosicie si\u0119 na \u017cyciem, lecz nie w \u017cyciu jeste\u015bcie.
Nie rozumieli.
A mistrz u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119.
Pomy\u015bla\u0142 o swojej kobiecie, o tej niezwyk\u0142ej bogini, kt\u00f3ra nauczy\u0142a go mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3ra da\u0142a \u017cycie prawdziwe. By\u0142 kiedy\u015b jak oni, zapale\u0144cy, poszukiwacze zagadek, pustynne ziarnko piasku popychane przez wiatr, szuka\u0142, lecz sam nie wiedzia\u0142, czego. I trwa\u0142o to, a\u017c spotka\u0142 j\u0105. To ona, ogromne serce, czu\u0142o\u015b\u0107, ciep\u0142o, \u0142agodno\u015b\u0107, lecz i m\u0105dro\u015b\u0107, cho\u0107 inna ni\u017c ta, kt\u00f3rej szuka\u0142, nauczy\u0142a go prawdy \u017cycia, pokaza\u0142a znaczenie s\u0142\u00f3w, kt\u00f3re kiedy\u015b wypowiada\u0142 zupe\u0142nie ich nie rozumiej\u0105c, cho\u0107 w\u00f3wczas my\u015bla\u0142 inaczej. To ona uczy\u0142a go krok po kroku czu\u0142o\u015bci, \u0142agodno\u015bci, otula\u0142a jego serce. To ona pokaza\u0142a sens \u017cycia, kt\u00f3rego taki d\u0142ugi czas szuka\u0142 swym umys\u0142em.
Ka\u017cdego ranka budzi\u0142 si\u0119 i ca\u0142owa\u0142 jej \u015bpi\u0105ce jeszcze powieki, dzi\u0119kuj\u0105c ze wzruszeniem za dar wsp\u00f3lnoty, za nauki, za zrozumienie. Ciep\u0142o, kt\u00f3re od niej czu\u0142 zachwyca\u0142o go wci\u0105\u017c i wci\u0105\u017c, ka\u017cdego dnia i chwili ka\u017cdej. Dzi\u0119kowa\u0142 Bogu za kobiet\u0119 \u2013 niezwyk\u0142y i pi\u0119kny dar.
I w\u0142a\u015bnie on mia\u0142 to szcz\u0119\u015bcie, on, nie m\u00f3g\u0142 nadziwi\u0107 si\u0119 pot\u0119dze i mocy mi\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 kobieta wnios\u0142a do jego \u017cycia. Czu\u0142 ogromn\u0105 tkliwo\u015b\u0107, gdy o niej my\u015bla\u0142, jego serce bi\u0142o jej rytmem, czu\u0142 to, falowali w jedno\u015bci, nawet, gdy byli od siebie daleko. Kocha\u0142 j\u0105, podziwia\u0142, ceni\u0142 i czci\u0142. Codziennie wieczorem otula\u0142 j\u0105 swym ramieniem, jakby chcia\u0142 chroni\u0107 przed noc\u0105, gdy \u015bpi\u0105c nie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 wielbi\u0107 jej. Kocha\u0142 ja za cisz\u0119 jej serca. Nie wydawa\u0142a mu rozkaz\u00f3w, nie nazywa\u0142a si\u0119 bogini\u0105, by\u0142a nim, a on ni\u0105, jednym duchem, sercem, cia\u0142em. Nigdy nie pozna\u0142by tego, gdyby nie ona. By\u0142 przecie\u017c jak samotne ziarnko piasku, niczyje, poszukuj\u0105ce, wci\u0105\u017c niezaspokojone. To ona pokaza\u0142a mu pe\u0142ni\u0119, kt\u00f3ra przynios\u0142a cisz\u0119 jemu sercu. Gdy nauczy\u0142a go mi\u0142o\u015bci przesta\u0142 poszukiwa\u0107, sta\u0142 si\u0119 pe\u0142ni\u0105, m\u0105dro\u015bci\u0105, jakby powr\u00f3ci\u0142 do domu po d\u0142ugiej samotnej w\u0119dr\u00f3wce. Jego serce pozna\u0142o tajemnic\u0119, kt\u00f3rej tak d\u0142ugo szuka\u0142 \u2013 on m\u0119\u017cczyzna.
Jego uczniowie nie znali kobiet, tylko swoje poszukuj\u0105ce wci\u0105\u017c umys\u0142y. Wiedzia\u0142, czego im brak, nie m\u00f3g\u0142 im tego jednak da\u0107, to mog\u0142a zrobi\u0107 tylko kobieta. U\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119. Wiedzia\u0142 jak zareaguj\u0105 za chwil\u0119 na jego s\u0142owa.
I rzek\u0142:
– Id\u017acie ju\u017c, czas aby\u015bcie poznali, zrozumienie przychodzi z poznania. Id\u017acie szuka\u0107 swych kobiet, tylko one nauczy\u0107 was mog\u0105 tego, czego szukacie tak zapami\u0119tale.
– My, kobiet, mistrzu, wybrali\u015bmy \u017cycie samotnicze, chcemy zg\u0142\u0119bi\u0107 \u017cycie, prawd\u0119 – da\u0142o si\u0119 s\u0142ysze\u0107 g\u0142osy zdziwionych uczni\u00f3w.
– I nie wracajcie, nim ich nie znajdziecie. Tylko poprzez kobiet\u0119 m\u0119\u017cczyzna mo\u017ce pozna\u0107 prawd\u0119 \u017cycia, kt\u00f3r\u0105 jest mi\u0142o\u015b\u0107. Poszukuj\u0105cy samotnik umrze\u0107 musi, aby narodzi\u0142o si\u0119 \u017cycie, w kt\u00f3rym ju\u017c nie on, lecz SERCE \u017cyciem p\u0142ynie, w \u0142agodno\u015bci, wdzi\u0119czno\u015bci, cieple.
I poszli, a on powr\u00f3ci\u0142 do swej kobiety, aby razem tworzy\u0107 prawd\u0119 nowego \u015bwiata, wibrowa\u0107 wsp\u00f3lnie harmoni\u0105 ciszy, oddania, wsp\u00f3\u0142istnienia. I nie szuka\u0142 ju\u017c niczego, bo w tej mi\u0142o\u015bci, objawia\u0142y si\u0119 wszelkie prawdy samoistnie. Jego serce wype\u0142nione ogromnym ciep\u0142em powoli stawa\u0142o si\u0119 jak i ona sercem wszech\u015bwiata, gdy\u017c wiedzia\u0142 to od niej, wszyscy jeste\u015bmy kobietami, jedyny m\u0119\u017cczyzna to ten, kt\u00f3ry wype\u0142nia nas nieustannie istnieniem. A gdy sta\u0142 si\u0119 sercem wszech\u015bwiata i duchem w pe\u0142ni si\u0119 sta\u0142 i m\u0105dro\u015bci. Gdy\u017c nie poprzez umys\u0142u bajania, a otwarcie serca cz\u0142owiek pozna\u0107 mo\u017ce siebie, kt\u00f3ry zszed\u0142, aby sta\u0107 si\u0119.
A gdy pojawiali si\u0119 nowi uczniowie – mistrz zaczyna\u0142 sw\u0105 opowie\u015b\u0107 od pocz\u0105tku.
– Jestem Bogini\u0105 – rzek\u0142a kobieta\u2026\u2026\u2026\u2026..
Po jakim\u015b czasie nie by\u0142o nikogo w tym kraju, kto by\u0142by samotnym ziarenkiem piasku, a mi\u0142o\u015b\u0107 rozkwita\u0142a czyni\u0105c wieczn\u0105 wiosn\u0119 i szcz\u0119\u015bliwych, pogodnych ludzi. Stali si\u0119 wszak pe\u0142ni\u0105 \u2013 tym, kt\u00f3ry zszed\u0142. <\/span><\/span><\/span><\/span><\/span><\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/el.cgnk.pl\/wp-content\/uploads\/2012\/12\/09rg1i83sg8.gif\")
<\/p>\n