<\/p>\n
Rodzice jego wcze\u015bnie zmarli, nie zna\u0142 czu\u0142o\u015bci, ani mi\u0142o\u015bci. Dziadkowie, kt\u00f3rzy opiekowali si\u0119 nim nie szcz\u0119dzili mu kuksa\u0144c\u00f3w i obelg. Mieli trudne \u017cycie, bieda, a tu jeszcze na stare lata jedna g\u0119ba do wy\u017cywienia. Trwali w swej egzystencji, powielaj\u0105c ludzkie zachowania – narzekali, ubolewali, krytykowali, wci\u0105\u017c niezadowoleni. I nic w tym dziwnego \u2013 Boga nie odnale\u017ali, ani Go nie szukali.<\/span> Mistrz \u2013 lubi\u0142 te chwile, gdy podczas jego opowie\u015bci uczniowie siedzieli w ciszy, ze wzrokiem utkwionym w dal, skupieni, rozwa\u017cali m\u0105dro\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 im przekazywa\u0142.<\/span><\/p>\n M\u0119\u017cczyzna szuka\u0142 swego miejsca w \u017cyciu, w\u0119drowa\u0142. Kt\u00f3rego\u015b dnia przyby\u0142 do ma\u0142ej wioski i w\u0142a\u015bnie tam postanowi\u0142 si\u0119 osiedli\u0107. By\u0142o to pi\u0119kne miejsce, wysoko w g\u00f3rach. Pozna\u0142 m\u0142od\u0105 kobiet\u0119, o\u017ceni\u0142 si\u0119, przychodzi\u0142y na \u015bwiat dzieci. Stara\u0142 si\u0119 by\u0107 dobrym cz\u0142owiekiem, m\u0119\u017cem, ojcem. By\u0142 us\u0142u\u017cny, jak\u017ce cz\u0119sto zapomina\u0142 o sobie, \u017ceby tylko inni mogli by\u0107 szcz\u0119\u015bliwi. Ulega\u0142 kaprysom \u017cony, kt\u00f3ra wci\u0105\u017c czego\u015b oczekiwa\u0142a, pracowa\u0142 ponad si\u0142y, aby zaspokoi\u0107 jej potrzeby, pomimo to ona wci\u0105\u017c chodzi\u0142a z\u0142a, nad\u0105sana, pe\u0142na pretensji. Tak samo by\u0142o z dzie\u0107mi \u2013 us\u0142ugiwa\u0142 im i uczy\u0142 ich tego samego, aby wobec innych ludzi s\u0142u\u017cyli, gdy\u017c w\u00f3wczas b\u0119d\u0105 szanowani, uznawani za dobrych, chwaleni. Wszystko czego pragn\u0105\u0142 to mi\u0142o\u015b\u0107 bliskich i cho\u0107 troch\u0119 wdzi\u0119czno\u015bci za to co robi. By\u0142o jednak coraz gorzej. <\/span> Mistrz za\u015bmia\u0142 si\u0119.<\/span> – Ca\u0142e \u017cycie prze\u017cy\u0142em i nigdy do g\u0142owy mi nie przysz\u0142o zada\u0107 sobie tego pytania. Szuka\u0142em mi\u0142o\u015bci u innych, chcia\u0142em na ni\u0105 zapracowa\u0107, zas\u0142u\u017cy\u0107, lecz nigdy nie pomy\u015bla\u0142em, \u017ce m\u00f3g\u0142bym j\u0105 sam zdoby\u0107, \u017ce m\u00f3g\u0142bym pokocha\u0107 siebie. Mistrzu – o\u017cywi\u0142 si\u0119 starzec, \u00ac- czym jest mi\u0142o\u015b\u0107 o kt\u00f3rej m\u00f3wisz?<\/span><\/p>\n – Mi\u0142o\u015b\u0107 do siebie to cicha wdzi\u0119czno\u015b\u0107 za t\u0119 chwil\u0119, to rado\u015b\u0107 z poranka i z wieczora, to otwarto\u015b\u0107 na \u015bpiew ptak\u00f3w i szum wiatru, to zrozumienie innych, poszukuj\u0105cych mi\u0142o\u015bci. Mi\u0142o\u015b\u0107 do siebie to zaprzestanie poszukiwa\u0144, a odnalezienie najwi\u0119kszego ze skarb\u00f3w \u2013 siebie, swej boskiej istoty, kt\u00f3ra jest jak wiatr i \u015bpiew ptak\u00f3w, wsch\u00f3d i zach\u00f3d s\u0142o\u0144ca, jak deszcz i burza i ka\u017cdy z ludzi. Niczego nie szukasz, gdy\u017c w Twym wn\u0119trzu masz ca\u0142y \u015bwiat, nic Ci nie brak, wr\u0119cz odwrotnie, m\u00f3g\u0142by\u015b sob\u0105, tym co wewn\u0105trz Ciebie ka\u017cdego obdarowa\u0107 z ludzi. A p\u00f3\u017aniej i wszech\u015bwiat mo\u017cesz tam odnale\u017a\u0107 ca\u0142y. Zobacz, ile w Tobie pi\u0119kna, niezwyk\u0142o\u015bci, ile dobra, zamiast szuka\u0107 czego\u015b u innych czy nie lepiej zaj\u0105\u0107 si\u0119 tym ca\u0142ym bogactwem?<\/span> Mistrz zako\u0144czy\u0142 opowie\u015b\u0107, wiecz\u00f3r nadchodzi\u0142 i czas zbli\u017ca\u0142 si\u0119 modlitwy. Uczniowie w skupieniu rozeszli si\u0119, aby utrwali\u0107 w ciszy m\u0105dro\u015b\u0107 opowie\u015bci.<\/span> Wi\u0119cej OPOWIE\u015aCI DUCHA<\/span><\/span><\/p>\n
By\u0142 bardzo m\u0142ody, gdy odszed\u0142 od nich. Rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asne \u017cycie. Poniewa\u017c nie zna\u0142 mi\u0142o\u015bci i sam by\u0142 \u017ale traktowany \u2013 pragn\u0105\u0142 dawa\u0107 dobro i znale\u017a\u0107 dzi\u0119ki temu mi\u0142o\u015b\u0107. Stara\u0142 si\u0119, pracowa\u0142, pomaga\u0142, wspiera\u0142, ludzie czasami odp\u0142acali u\u015bmiechem i dobrym s\u0142owem, lecz on czu\u0142, \u017ce to wci\u0105\u017c za ma\u0142o. Tak, wdzi\u0119czny by\u0142 i za te ma\u0142e chwile, w kt\u00f3rych czu\u0142 blisko\u015b\u0107 ludzi, ale wci\u0105\u017c by\u0142o to za ma\u0142o.<\/span><\/p>\n
Im bardziej on by\u0142 skromy, pe\u0142en pokory i s\u0142u\u017cby tym bardziej jego rodzina \u201edepta\u0142a\u201d jego warto\u015b\u0107. Tak my\u015bla\u0142. Stara\u0142 si\u0119 wi\u0119c jeszcze bardziej. Ca\u0142kowicie zatraci\u0142 sw\u0105 indywidualno\u015b\u0107 i swe potrzeby, oddaj\u0105c si\u0119 innym. Mija\u0142y lata, jego rodzina coraz bardziej \u201eg\u00f3rowa\u0142a\u201d wyra\u017caj\u0105c swoje niezadowolenie, oczekiwania, \u017c\u0105dania.<\/span>
A on by\u0142 coraz bardziej samotny, zm\u0119czony, cichy, bolej\u0105cy. Nie rozumia\u0142 dlaczego dzieje si\u0119 to wszystko. Pragn\u0105\u0142 mi\u0142o\u015bci i uznania, wdzi\u0119czno\u015bci, a oni \u2026\u2026tak bardzo si\u0119 stara\u0142, py\u0142ek spod n\u00f3g uprz\u0105ta\u0142, we wszystkim wyr\u0119cza\u0142 i dobry by\u0142 przecie\u017c . Dlaczego – wci\u0105\u017c zadawa\u0142 sobie to pytanie, nie m\u00f3g\u0142 jednak znale\u017a\u0107 odpowiedzi. My\u015bla\u0142, \u017ce kiedy\u015b zrozumiej\u0105, otworz\u0105 serca, oczy i oka\u017c\u0105 mu szacunek, wdzi\u0119czno\u015b\u0107, mi\u0142o\u015b\u0107.<\/span>
Lata mija\u0142y, m\u0119\u017cczyzna zestarza\u0142 si\u0119 i nie m\u00f3g\u0142 ju\u017c \u201eobiega\u0107\u201d swej rodziny. Chorowa\u0142, by\u0142 coraz s\u0142abszy, a oni wci\u0105\u017c tacy zimni. Pewnego dnia wyrzucono go z domu. Nie by\u0142 ju\u017c potrzebny, nie m\u00f3g\u0142 spe\u0142nia\u0107 oczekiwa\u0144. <\/span>
Odszed\u0142, c\u00f3\u017c m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107. W jego sercu ros\u0142a ogromny ci\u0119\u017car goryczy, \u017calu, cierpienia. <\/span>
– Dlaczego byli tacy okrutni, przecie\u017c robi\u0142 co m\u00f3g\u0142, aby byli szcz\u0119\u015bliwi, a chcia\u0142 tylko troch\u0119 uznania, wdzi\u0119czno\u015bci, mi\u0142o\u015bci \u2013 szed\u0142 i wci\u0105\u017c zadawa\u0142 sobie to pytanie. <\/span>
B\u00f3l w nim narasta\u0142, chcia\u0142 umrze\u0107, lecz nadal \u017cy\u0142 i szed\u0142 przed siebie, a w nim rozpacz czarna wype\u0142nia\u0142a ka\u017cd\u0105 kom\u00f3rk\u0119 cia\u0142a. <\/span>
Zaw\u0119drowa\u0142 nad ocean. W\u0142a\u015bciwie nogi same go nios\u0142y, nie wiedzie\u0107 dok\u0105d i dlaczego.<\/span>
I tam go spotka\u0142em.<\/span>
Usiad\u0142 nad brzegiem wody i wpatrywa\u0142 si\u0119 nie widz\u0105c jednak niczego, by\u0142 jak \u015blepiec. Przechodzi\u0142em obok. Widz\u0119 biedaczysko siedzi samotne, a wok\u00f3\u0142 wiruje b\u00f3l, \u017ca\u0142o\u015b\u0107, smutek. \u017bycie jego ko\u0144czy si\u0119 \u2013 widz\u0119, podejd\u0119, mo\u017ce dam mu chwil\u0119 rozmowy, rozja\u015bni\u0119 te ciemno\u015b\u0107, w kt\u00f3rej lepiej, aby nie odchodzi\u0142. Poczu\u0142em, \u017ce ten dobry cz\u0142owiek ma ogromne niezrozumienie \u017cycia, nie warto, aby odszed\u0142<\/span>
w samotno\u015bci i poczuciu pora\u017cki.<\/span>
Usiad\u0142em obok, najpierw nie widzia\u0142 mnie, nie poczu\u0142 nawet, tak bardzo zag\u0142\u0119biony by\u0142 w sw\u00f3j dramat.<\/span>
Delikatnie szturchn\u0105\u0142em jego ramieniem, a on \u015blepym wzrokiem spojrza\u0142 na mnie.<\/span>
– Dobry cz\u0142owieku, widz\u0119, \u017ce serce Twoje pi\u0119kne jest, ogromne, ch\u0119tne by s\u0142u\u017cy\u0107 innym?<\/span>
To go zbudzi\u0142o. Wiedzia\u0142em jak przem\u00f3wi\u0107, aby wybi\u0107 go z letargu.<\/span>
Ockn\u0105\u0142 si\u0119, spojrza\u0142 i zap\u0142aka\u0142.<\/span>
Nie s\u0142ysza\u0142 takich s\u0142\u00f3w przez ca\u0142e swoje \u017cycie. P\u0142aka\u0142 d\u0142ugo, szlocha\u0142, a ja otuli\u0142em go swym ramieniem.<\/span>
Trwa\u0142o to troch\u0119, a\u017c \u0142zy obesch\u0142y, a on zapyta\u0142.<\/span>
– Kim jeste\u015b?<\/span>
Da\u0142em mu odpowiedz, a on rzek\u0142:<\/span>
– Niebo mi Ciebie zes\u0142a\u0142o. <\/span>
I opowiedzia\u0142 mi swoje \u017cycie, cho\u0107 nie musia\u0142, wiedzia\u0142em przecie\u017c wszystko.<\/span>
Gdy sko\u0144czy\u0142 opowie\u015b\u0107 zapyta\u0142em.<\/span>
– Nie wiesz dlaczego? Dr\u0119czysz si\u0119 tym jednym pytaniem, a ono nie jest najwa\u017cniejsze?<\/span>
– Jakie wi\u0119c powinienem zada\u0107 mistrzu?<\/span>
– Jak \u017cy\u0107 powinienem – i opowiedzia\u0142em mu inn\u0105 histori\u0119 jego \u017cycia. Zacz\u0105\u0142em od pocz\u0105tku, t\u0142umacz\u0105c przyczyny dla kt\u00f3rych dusza jego wybra\u0142a to \u017cycie, do\u015bwiadczenie straty rodzic\u00f3w, wychowanie przez dziadk\u00f3w i \u017cycie doros\u0142e ojca i m\u0119\u017ca. Ukaza\u0142em mu jakie mia\u0142 poj\u0105\u0107 nauki.<\/span>
Z ka\u017cdym s\u0142owem m\u0119\u017cczyzna stawa\u0142 si\u0119 ja\u015bniejszy, jakby ca\u0142y cie\u0144 przesz\u0142o\u015bci przemienia\u0142 si\u0119 w \u015bwiat\u0142o.<\/span>
– I co, i co, mistrz mu rzek\u0142? – niecierpliwi si\u0119 uczniowie.<\/span>
– W ka\u017cdej sytuacji mia\u0142 nauczy\u0107 si\u0119 jednego – mi\u0142o\u015bci do siebie.<\/span>
– Czym jest ona mistrzu? – po\u015bpiesznie pytaj\u0105 uczniowie<\/span><\/p>\n
– O to samo i on zapyta\u0142.<\/span><\/p>\n
Zamy\u015bli\u0142 si\u0119 starzec.<\/span>
– To znaczy, \u017ce nie trzeba pomaga\u0107, s\u0142u\u017cy\u0107, wspiera\u0107? To znaczy, \u017ce to co robi\u0142em by\u0142o z\u0142e, g\u0142upie, bez sensu?<\/span>
– By\u0142o w\u0142a\u015bciwe je\u015bli sprawia\u0142o to rado\u015b\u0107 Tobie i innym. Gdy\u015b robi\u0142 to wszystko i by\u0142 w odczuwaniu wewn\u0119trznym mi\u0142o\u015bci, pe\u0142ni, ca\u0142ego istnienia \u2013 dzi\u015b nie odczu\u0142by\u015b pora\u017cki, nie by\u0142oby smutku, \u017calu, pretensji. Nie to wa\u017cne co robisz, lecz to – kim w\u00f3wczas jeste\u015b.<\/span>
Starzec zastanowi\u0142 si\u0119.<\/span>
– Czy jest to, a\u017c takie proste?<\/span>
– O tak – odrzek\u0142 mistrz, – kochaj i r\u00f3b co chcesz, a cokolwiek zrobisz odczuwa\u0107 b\u0119dziesz szcz\u0119\u015bcie i rado\u015b\u0107. Nie b\u0119dziesz na nic czeka\u0142, wi\u0119c i rozczarowania nie b\u0119dzie. P\u0142yn\u0105\u0107 b\u0119dziesz jak wiatr, kt\u00f3ry w zbyt upalny dzie\u0144 wytchnienie przynosi.<\/span><\/p>\n
Nie to wa\u017cne co robisz, lecz to – kim w\u00f3wczas jeste\u015b.<\/span><\/p>\n